Content: "Wist je dat,   in de Verenigde Staten,  op een enorm kruispunt in Mississippi,  een man ooit zijn ziel ingeruild voor muziek?  Zijn naam was Robert Johnson,  een zwervende bluesman.   Jong,  onbekend,   en verschrikkelijk op gitaar.  Tot hij op een avond verdween.  Maanden later keerde hij terug,  en er was iets veranderd.  Hij speelde alsof er niemand in leven was.  Zijn vingers bewogen als rook.  Mensen zeiden dat het onnatuurlijk was.  Toen begonnen de geruchten.  Ze zeiden dat hij om middernacht met zijn gitaar naar het kruispunt ging  en wachtte.   Er kwam een lange man.  Schaduw. Zwart,  ogen als kolen.   Hij stemde de gitaar,  fluisterde in zijn oor en gaf.  Leun achterover.   Vanaf die avond,  Robert 's muziek had kracht.   Het maakte mensen aan het huilen,  deed ze beven,   maakte ze bang.  Hij ontkende nooit het verhaal,  alleen maar glimlachte en harder speelde.  Maar het bracht kosten met zich mee.   Robert stierf op 27-jarige leeftijd.   Vergiftigd.  Ziek. Alleen,  kroop hij gillend het bos in,  honden zitten achter me aan.   Op zijn begrafenis,  ze zeggen dat de prediker het lichaam niet zou aanraken.  En zijn ogen bewogen nog steeds.  Sommigen geloven dat de duivel kwam om te verzamelen.  Anderen zeggen dat hij daar nog steeds is,  gevangen in zijn eigen muziek.   Als je om middernacht zijn liedjes speelt,  heel langzaam,   misschien hoor je ademhaling achter je  of voetstappen op vuil.   En als je ooit op een kruispunt komt te staan,  leeg,   stil,  en het voelt alsof iemand kijkt.  Haal je gitaar niet tevoorschijn tenzij je klaar bent om te betalen.",