user
ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ : ਵਾਰ ੧ ਪਉੜੀ ੪੧ ਪੰ. ੧
ਸਿੱਧ ਕਰਾਮਾਤ
ਇਹਿ ਸੁਣਿ ਬਚਨ ਜੋਗੀਸਰਾਂ ਮਾਰਿ ਕਿਲਕ ਬਹੁ ਰੂਇ ਉਠਾਈ।

ਖਟਿ ਦਰਸਨ ਕਉ ਖੇਦਿਆ ਕਲਿਜੁਗਿ ਨਾਨਕ ਬੇਦੀ ਆਈ।

ਸਿਧਿ ਬੋਲਨਿ ਸਭਿ ਅਵਖਧੀਆ ਤੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਕੀ ਧੁਨੋ ਚੜ੍ਹਾਈ।

ਰੂਪ ਵਟਾਏ ਜੋਗੀਆ ਸਿੰਘ ਬਾਘਿ ਬਹੁ ਚਲਿਤਿ ਦਿਖਾਈ।

ਇਕਿ ਪਰਿ ਕਰਿਕੈ ਉਡਰਨਿ ਪੰਖੀ ਜਿਵੈ ਰਹੈ ਲੀਲਾਈ।

ਇਕਨਾ ਨਾਗਹੋਇ ਪਉਣ ਛੋੜਿਆ ਇਕਨਾ ਵਰਖਾ ਅਗਨਿ ਵਸਾਈ।

ਤਾਰੇ ਤੋੜੇ ਭੰਗਰਿਨਾਥ, ਇਕ ਚੜਿ ਮਿਰਗਾਨੀ ਜਲੁ ਤਰਿ ਜਾਈ।

ਸਿਧਾ ਅਗਨਿ ਨ ਬੁਝੈ ਬੁਝਾਈ ॥੪੧॥
assistant
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਕਈ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, (ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬੇਦੀ ਨਾਨਕ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਛੇ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਲਤਾੜਿਆ ਅਤੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ)।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਗਿਣੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਂਤਰਿਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਖੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਏ।

ਕਈਆਂ ਨੇ ਕੋਬਰਾ ਵਾਂਗ ਚੀਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਡੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।

ਭੰਗਰ ਨਾਥ ਨੇ ਤਾਰੇ ਤੋੜ ਲਏ ਅਤੇ ਕਈ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖੱਲ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੈਰਣ ਲੱਗੇ।

ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ (ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ) ਅੱਗ ਬੁਝਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।