13 - Psikiyatri Merkezi’ne kimler gitmelidir?
Kendini mutsuz, çaresiz, güvensiz ve sıkıntıda hisseden, sorunlarına çözüm üretemeyen, insanlar arası ilişkilerde başarısız, kendini sevmeyen, beğenmeyen, sık sık kafasına bir şeyler takılan, geceleri uyuyamayan, yaşama sevincini kaybetmiş kişilerin mutlaka bir uzmana başvurması gerekir. Bu konuda sayabileceğimiz daha pek çok sorun vardır. Çeşitli korkular, bazı hareketlerin irade dışı tekrarı, tikler, baş edilemeyen kıskançlıklar, ani parlamalar, öfke nöbetleri, agresif ve kırıcı davranışlar, aşırı içe dönüklük, aşırı alınganlık, sık ağlamalar, toplumdan kopma, hayata karşı ilgisizlik, belli konulara takılıp kalma, çok uyuma, yataktan çıkmak istememe, aşırı tembellik, aşırı dağınıklık veya tam tersi aşırı titizlik vs. Aynı kişide bunların hepsi birden bulunmayabilir ama kişi kendini yetersiz, güvensiz ve en önemlisi umutsuz hissediyorsa bunu mutlaka psikolog ya da psikiyatrist ile paylaşmalıdır.
Bunun yanı sıra çocuklar ve ergenlerde gözlenen davranım problemleri, kaygı, depresyon gibi belirtiler, uyum güçlüğü, öfke kontrol problemi, dikkat eksikliği, gelişimsel gecikme ya da geriliğe dair şüphe içeren durumlarda da çocuklara temel bakım veren kişilerin çocuk adına psikiyatri kliniklerine başvurusu önemlidir. Erken dönemde tanılanan gelişimsel gecikme ya da davranım problemlerine ilişkin tabloda erken müdahale ve psikoterapi süreci sayesinde çocuk/ergenlerin sağlıklı şekilde büyümesi ve psikolojik iyilik halinin arttırılması sağlanmaktadır.
Psikiyatri Merkezinden yardım almak için hasta olmak gerekmez. Ancak gelişmemiş veya yeni gelişmekte olan ülkelerde, yalnızca ciddi ruhsal bozukluğa dair belirti gösteren hastalar psikiyatri hastanelerine götürülmekte ve bu hastalar genellikle büyük depo hastanelerde yatarak tedavi görmektedirler. Gelişmiş Batı Ülkelerinde ruhsal rahatsızlık yaşayan hastalar için büyük depo hastaneler yavaş yavaş yok olmakta, yerini daha küçük, modern, spesifik konularda hizmet veren butik klinikler almaktadır. Çünkü bütün dünyada genel eğilim ruhsal hastalık yaşayan bireylerin hastanelerden çıkarılıp, toplumun içinde, özellikle ailelerinin yanında tedavi görmeleri yönündedir. Çünkü akıl hastanelerinde uzun süre kalan hastalar normal diyebileceğimiz insanlardan yani toplumdan, çevrelerinden tamamen kopmakta ve zamanla hayata uyum sağlamaları giderek daha da zorlaşmaktadır. Bununla birlikte bazı özel durumlarda ruhsal bozukluğa dair ciddi belirti gösteren hastaların bir süre psikiyatri kliniklerinde yatarak tedavi görmeleri hem hasta hem de ailesi açısından faydalı bir durumdur.