Czym się różni tania kierownica od drogiej?
Wiele osób podchodzi do tego zbyt powierzchownie, patrząc jedynie na kąt obrotu. Ten parametr praktycznie nic nie mówi o danej kierownicy (zresztą w grze wyścigowej nikt raczej nie potrzebuje 900 stopni). Co jest więc najważniejsze?  Tanie kierownice, czyli w mojej opinii tak do 500 zł, niosą za sobą masę upierdliwych cech:  Są budżetowo wykonane, czyli z niskiej jakości plastiku. Często coś trzeszczy, szybko ulega uszkodzeniu, jest źle spasowane. System mocowania jest nieudolny, cała kierownica za bardzo lata, a powinna gwarantować stabilność. Silniki takich modeli lubią się także nadmiernie grzać. O ile na jakość wykonania można czasem machnąć ręką, tak na inne sprawy już nie. O co mi chodzi? Chociażby o martwą strefę. Wykonujesz pewien ruch, a kierownica nie jest w stanie tego zarejestrować. Przykładowo, skręcając o 20 stopni, kierownica zaczyna reagować dopiero po 10 stopniach. I takie sytuacje w tanich modelach są częste. Absolutnie najtańsze buble "gryzą" się z niektórymi grami. W ustawieniach kontrolera widnieją bowiem jako... zwykły pad! Czym to skutkuje? Ano tym, że nie będziesz dozował dodawania gazu czy hamowania. Gra odczyta to jako wciśnięcie lub jego brak, po środku nic nie będzie. Pedał działa więc jak zwykły przycisk. Force Feedback jest bardzo słaby lub w ogóle go nie ma. Całość działa na zasadzie prymitywnych wibracji, którym brakuje płynności i szerokiego zakresu. Tutaj również może się przydarzyć martwa strefa w postaci opóźnień. Takie kierownice nie dają też wielu fajnych opcji regulacji, np. oporu przy skręcaniu obręczą lub wciskaniu pedałów.  A te droższe kierownice? Wraz ze wzrostem ceny jest coraz to lepiej:  Gumowe elementy na obręczy zastępuje skóra naturalna, a nawet alcantara. Pedały i łopatki do zmiany biegów często są metalowe. Całość wyróżnia się trwałością i emanuje prestiżem. To wszystko wpływa na komfort rozgrywki i żywotność kierownicy. Martwa strefa? Jaka martwa strefa?! Najlepsze kierownice do gier odczytują tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy odchyleń z osi obręczy. Skutkuje to najwyższą precyzją i szybkością reakcji. Nie ma problemów z kompatybilnością z grami, chyba że sama gra jest do bani. Niektóre tytuły, głównie te czołowe (np. Gran Turismo), są specjalnie robione pod topowe modele kierownic. Znakomicie z nimi współgrają, dając czasem nowe funkcje. Force Feedback jest miodny. Gracz potrafi czuć dzięki niemu najmniejszą nierówność na drodze, a nawet oderwanie kół od podłoża (i to z wyczuciem wysokości). Trudno mi to nawet opisać, bo tego po prostu trzeba doświadczyć, aby wywołać opad szczęki. Takie elementy jak helikalne zębatki czy podwójne pasy klinowe robią swoje. Oprogramowania, mimo że często prosto wyglądające, dają masę opcji regulacji. A i poza softem niejednokrotnie da się dodatkowo wyregulować kąt nachylenia pedałów, ich wysokość czy odstęp. Wszystko ustawisz pod siebie, czerpiąc z tego masę satysfakcji.  Teraz widzisz różnicę? Dlatego też mój ranking celuje w modele bardziej droższe niż tańsze. Bo co komu po kierownicy, która zaraz się rozleci, ma martwą strefę czy jest czytana przez gry jako pad? Kasa w błoto.