Hoe groot is de invloed van  de coronacrisis op jullie leven?
Debbie de Jong: „Die is natuurlijk enorm.” Normaal gesproken zou deze week het toeristenseizoen beginnen. „Eerst hoop je dat het allemaal wel meevalt, maar al snel kwam alles plat te liggen. Door de hele maand april kon een streep worden getrokken. Ik probeer zo goed en kwaad als het kan met gasten andere data in te plannen. Gelukkig zijn veel mensen heel meelevend. Een enkeling meldt zich nu al met zijn zorgen over de zomervakantie, maar dat is gelukkig nog niet aan de orde. Mijn personeel is sinds 1 april in dienst. Zolang er een lockdown is, krijgen zij een uitkering van de overheid.” Maar: „Al met al gaat dit, vrees ik, wel duizenden euro’s kosten.”  Reijer Staats  en Johan Pastoor dachten door de vele boekingen van vrienden en kennissen zeer voortvarend aan hun avontuur te kunnen beginnen. Staats: „Het leek er even op dat de provincie Granada virusvrij zou blijven, maar nu is ook hier alles dicht. De gasten die de komende weken zouden komen, krijgen allemaal hun geld terug: die kunnen er natuurlijk ook niets aan doen. We zitten nog niet in zak en as, maar voelen ons wel lusteloos. Nu hopen we vooral dat niet de hele zomer aan ons voorbij zal gaan. Ons streven was dit jaar een omzet van tussen de 22.000 en 27.000 euro te draaien, en dat daarna uit te bouwen. Dat wordt nu moeilijk. Persoonlijk mis ik nu wel de hectiek van het ziekenhuis in Leiden. Daar had ik nu absoluut in een totale flow gezeten, in de strijd tegen  het virus.”Frank Diephuis leidt rond door zijn watermolen, die hij heeft omgebouwd tot vakantiehuis met vijf slaapkamers en zes badkamers. „Alle weekenden in april waren volgeboekt. Dit is een onverwachte tegenvaller. In deze business is het goed om iets anders achter de hand te hebben. Daarom ben ik nu extra blij met mijn zakelijke projecten.   Daarna moeten we verder kijken. Ik heb drie jaar aan de restauratie van deze watermolen gewerkt –  drie maanden zonder huurinkomsten kan ik wel overleven. Maar het moet niet veel langer duren.”Reijer Staats: „Die is vol grote onzekerheden. Het is volkomen onduidelijk hoelang dit gaat duren en welke consequenties dit krijgt. Wat gaat de Spaanse overheid doen? Komt er steun voor ondernemingen zoals de onze? Moeten we de zomer als verloren beschouwen? En zal het toerisme überhaupt nog geheel herstellen in Spanje?”Frank Diephuis maakt zich ongerust over de gebrekkige wijze waarop de Spaanse regering de crisis probeert te bestrijden. „Het lijkt er niet op dat ze de regie stevig in handen heeft.  Terwijl het  toch  aan de politiek is om deze crisis ook op economisch gebied te managen. De gedwongen sluiting gebruik ik voor onderhoud aan mijn  huizen. Als het toerisme weer op gang komt, moet alles tiptop in orde zijn.” Debbie de Jong probeert positief te blijven. „Neem geen voorschot op je sores, luidt een Jiddisch gezegde. Dat doe ik dan ook maar niet. En gelukkig blijft de zon hier altijd schijnen.”
nl
Hoe kijken jullie naar je toekomst?
Reijer Staats: „Die is vol grote onzekerheden. Het is volkomen onduidelijk hoelang dit gaat duren en welke consequenties dit krijgt. Wat gaat de Spaanse overheid doen? Komt er steun voor ondernemingen zoals de onze? Moeten we de zomer als verloren beschouwen? En zal het toerisme überhaupt nog geheel herstellen in Spanje?”Frank Diephuis maakt zich ongerust over de gebrekkige wijze waarop de Spaanse regering de crisis probeert te bestrijden. „Het lijkt er niet op dat ze de regie stevig in handen heeft.  Terwijl het  toch  aan de politiek is om deze crisis ook op economisch gebied te managen. De gedwongen sluiting gebruik ik voor onderhoud aan mijn  huizen. Als het toerisme weer op gang komt, moet alles tiptop in orde zijn.” Debbie de Jong probeert positief te blijven. „Neem geen voorschot op je sores, luidt een Jiddisch gezegde. Dat doe ik dan ook maar niet. En gelukkig blijft de zon hier altijd schijnen.”
nl
Waarom zijn jullie indertijd naar Spanje geëmigreerd?
Debbie de Jong: „Ik werkte als televisieproducent bij Endemol. Voor mijn gevoel duurde dit bijna 24 uur per dag. Totdat ik op mijn 45ste snel na elkaar twee vriendinnen verloor aan kanker. Dat zette mij aan het denken. Het leven kan dus zomaar voorbij zijn.”De Jong besloot met man en kinderen een jaar naar het buitenland  te gaan en daarna „wel weer verder te zien”. Ze  huurden  een  gigantisch huis in het Catalaanse Sant Andreu del Terri, dat ooit als bed and breakfast was gebruikt. „We kozen voor dit gebied omdat de vliegverbindingen goed zijn en je in geval van nood in vijftien uur naar Nederland kunt rijden”, vertelt De Jong. „Het was nooit per se een grote droom van me om een bed and breakfast te beginnen, maar we rolden er automatisch in. We hebben het stap voor stap uitgebouwd en nu is het een serieus  bedrijfje geworden. Ik run het in mijn eentje – ik ben inmiddels gescheiden. In de zomer krijg ik hulp van vier tot vijf medewerkers.”Frank Diephuis woont inmiddels meer dan de helft van zijn leven in Spanje. Dertig jaar geleden kwam hij als  manager voor  Philips in het land terecht, en hij bleef. Toen Diephuis later als manager van Nokia zijn baan verloor, werd hij  teruggeworpen op zichzelf. „Ik  moest op zoek naar iets nieuws om mijn vrouw en kinderen te onderhouden.  Dat maakte bepaalde krachten in me los”, vertelt de voorzitter van The Dutch Business Club, een zakenclub voor Nederlanders in Madrid. Hij zit op het terras van zijn oude watermolen in de Lozoyavallei, een uur noordelijk van Madrid. Hij ondersteunt Spaanse bedrijven bij internationaal business development. Maar hij wilde ook met zijn handen werken. Na lang zoeken stuitte hij op een watermolen die hij  zelf opknapte en nu verhuurt. „Het geeft me enorm veel voldoening  om zowel geestelijk als fysiek actief te zijn. Ik heb nu drie gerenoveerde panden in de verhuur. Het is leuk en verrijkend om gasten uit de hele wereld te ontvangen. De inkomsten dienen als vangnet voor ons gezin als het zakelijk wat minder gaat”, zegt Diephuis.Toen Reijer Staats en Johan Pastoor elkaar tien jaar geleden ontmoetten hadden ze direct het idee om samen „ooit” iets in Spanje te gaan doen. Vijf jaar geleden kochten ze een huis in het dorpje Pinos del Valle, aan de voet van de Sierra Nevada, bij Granada. Twee jaar later kwam er een opgeknapte ezelstal bij. Pas eind vorig jaar maakten ze de definitieve overstap naar Spanje. Hun vaste banen bij respectievelijk het Leids Universitair Medisch Centrum en het Europese subsidieprogramma Erasmus zegden ze op om dit voorjaar een nieuw gastenverblijf  te kunnen openen: Lolapaluza. Ook hebben ze een villa aan zee die ze verhuren.„We hadden graag mee willen doen aan het programma Ik Vertrek, maar kwamen niet in aanmerking omdat onze voorbereidingen veel te gedegen waren”, zegt Staats. Met een cynisch lachje: „Een gemiste kans, want misschien gaat nu toch nog alles mis.”Debbie de Jong: „Die is natuurlijk enorm.” Normaal gesproken zou deze week het toeristenseizoen beginnen. „Eerst hoop je dat het allemaal wel meevalt, maar al snel kwam alles plat te liggen. Door de hele maand april kon een streep worden getrokken. Ik probeer zo goed en kwaad als het kan met gasten andere data in te plannen. Gelukkig zijn veel mensen heel meelevend. Een enkeling meldt zich nu al met zijn zorgen over de zomervakantie, maar dat is gelukkig nog niet aan de orde. Mijn personeel is sinds 1 april in dienst. Zolang er een lockdown is, krijgen zij een uitkering van de overheid.” Maar: „Al met al gaat dit, vrees ik, wel duizenden euro’s kosten.”  Reijer Staats  en Johan Pastoor dachten door de vele boekingen van vrienden en kennissen zeer voortvarend aan hun avontuur te kunnen beginnen. Staats: „Het leek er even op dat de provincie Granada virusvrij zou blijven, maar nu is ook hier alles dicht. De gasten die de komende weken zouden komen, krijgen allemaal hun geld terug: die kunnen er natuurlijk ook niets aan doen. We zitten nog niet in zak en as, maar voelen ons wel lusteloos. Nu hopen we vooral dat niet de hele zomer aan ons voorbij zal gaan. Ons streven was dit jaar een omzet van tussen de 22.000 en 27.000 euro te draaien, en dat daarna uit te bouwen. Dat wordt nu moeilijk. Persoonlijk mis ik nu wel de hectiek van het ziekenhuis in Leiden. Daar had ik nu absoluut in een totale flow gezeten, in de strijd tegen  het virus.”Frank Diephuis leidt rond door zijn watermolen, die hij heeft omgebouwd tot vakantiehuis met vijf slaapkamers en zes badkamers. „Alle weekenden in april waren volgeboekt. Dit is een onverwachte tegenvaller. In deze business is het goed om iets anders achter de hand te hebben. Daarom ben ik nu extra blij met mijn zakelijke projecten.   Daarna moeten we verder kijken. Ik heb drie jaar aan de restauratie van deze watermolen gewerkt –  drie maanden zonder huurinkomsten kan ik wel overleven. Maar het moet niet veel langer duren.”Reijer Staats: „Die is vol grote onzekerheden. Het is volkomen onduidelijk hoelang dit gaat duren en welke consequenties dit krijgt. Wat gaat de Spaanse overheid doen? Komt er steun voor ondernemingen zoals de onze? Moeten we de zomer als verloren beschouwen? En zal het toerisme überhaupt nog geheel herstellen in Spanje?”Frank Diephuis maakt zich ongerust over de gebrekkige wijze waarop de Spaanse regering de crisis probeert te bestrijden. „Het lijkt er niet op dat ze de regie stevig in handen heeft.  Terwijl het  toch  aan de politiek is om deze crisis ook op economisch gebied te managen. De gedwongen sluiting gebruik ik voor onderhoud aan mijn  huizen. Als het toerisme weer op gang komt, moet alles tiptop in orde zijn.” Debbie de Jong probeert positief te blijven. „Neem geen voorschot op je sores, luidt een Jiddisch gezegde. Dat doe ik dan ook maar niet. En gelukkig blijft de zon hier altijd schijnen.”
nl