inputs: Al geruime tijd erger ik mij in tests aan de waardering van het bereik van elektrische auto’s. Als bezitter van een BMW i3 heb ik een bereik van 200 km in de zomer en dat volstaat bijna altijd. Ik denk dat het voor de meeste mensen weinig keren per jaar voorkomt dat ze naar een bestemming moeten die duidelijk verder is dan 200 km. Zelf drink ik dan tijdens het tussentijds opladen een kopje koffie langs de snelweg. Op de plek van bestemming leg ik de auto aan een laadpaal en enkele uren later kan ik met een volle accu weer naar huis (met weer een kopje koffie onderweg).
  
  Een grote accu is kostbaar, niet alleen in euro’s uitgedrukt. Er moet meer accu geproduceerd worden en dat extra gewicht moet bij elke rit in beweging worden gebracht. Dus het leidt ook tot extra belasting van het milieu.
targets: Om met dat laatste te beginnen: met de nieuwste ontwikkelingen in de batterijtechniek haal je uit steeds kleinere accu’s een groter rijbereik. Neem de slimme, uit flinterdunne laagjes opgebouwde ‘blade battery’ van het Chinese merk BYD, of de nieuwe generatie solid state-batterijen die op het punt staan hun intrede te doen in nieuwe auto’s. De oplossing voor dit milieuprobleem lijkt dus in zicht.
  
  En dan uw opmerking over de ‘overbodige reikwijdte’. Het is zo dat de gemiddelde rit, zeker in Nederland, hooguit enkele tientallen kilometers betreft. Maar de auto heeft ons in bijna anderhalve eeuw een gevoel van onbeperkte vrijheid gebracht. Die wordt ineens ingeperkt als je vaker onderweg moet tanken of - in dit geval - opladen. En al helemaal als dat opladen veel meer tijd in beslag neemt dan het tanken van een brandstofauto. U drinkt dan een kopje koffie, maar niet iedereen heeft die tijd om een paar uur te wachten voordat er weer gereden kan worden.
  
  Toegegeven, de zorgen zullen voor een deel ook tussen de oren zitten. De meeste automobilisten kunnen in het dagelijks leven prima overweg met een elektrische auto die niet meer dan 200 km haalt. Maar het gaat hier om het gevoel dat de auto altijd onmiddellijk voor je klaar staat. Dat je er een flinke afstand mee kan rijden als het moet, op elk moment. Bijvoorbeeld omdat een familielid dringend hulp nodig heeft. Als de tank van een benzineauto leeg is, heb je binnen vijf minuten weer een volle. Dat onbezorgde gevoel kan de huidige generatie elektrische auto’s je niet geven. Je hebt minimaal een klein half uur nodig om weer enigszins op gang te komen. En dan moet je wel een auto hebben die kan snelladen en er moet ook een snellaadstation in de buurt zijn.
  
  Zolang het volladen van een elektrische auto niet binnen vijf tot tien minuten gepiept is, zal dit nadeel voor veel automobilisten een feit blijven. Al denk ik dat we binnen een paar jaar dat probleem wel opgelost hebben, dankzij de voortschrijdende technologie.
  
  Intussen ontstaan er nog wel enkele andere problemen. Allereerst is dat een dreigend tekort aan publieke laadpalen. Het gebeurt steeds vaker dat ze bezet zijn, terwijl files bij de benzinepomp hoogstzelden voorkomen. Nederland is weliswaar gezegend met een goed netwerk van laadpalen, maar er komen ook steeds meer elektrische auto’s bij. Het is te hopen dat het aantal palen die groei kan bijhouden. Een ander probleem dat zich nu aandient is de capaciteit van de stroomnetwerken. Die kunnen de grote vraag op sommige momenten niet of nauwelijks aan. Vooral in het buitenland komt het voor dat stroom tijdelijk niet beschikbaar is. In het tijdperk van elektrische auto’s is dat echt een probleem.