inputs: Wie heeft de term "Bike-shedding" bedacht en wanneer?
targets: De wet van trivialiteit is het argument van C. Northcote Parkinson uit 1957 dat mensen binnen een organisatie vaak onevenredig veel gewicht geven aan triviale kwesties. Parkinson geeft het voorbeeld van een fictieve commissie die verantwoordelijk was voor het goedkeuren van de plannen voor een kerncentrale en het grootste deel van haar tijd besteedde aan discussies over relatief kleine maar gemakkelijk te begrijpen kwesties, zoals welke materialen te gebruiken voor de fietsenstalling voor het personeel, terwijl de voorgestelde ontwerp van de centrale zelf, die veel belangrijker en een veel moeilijkere en complexere taak is, werd verwaarloosd. De wet is toegepast op softwareontwikkeling en andere activiteiten. De termen bicycle-shed effect, bike-shed effect en bike-shedding zijn gebaseerd op Parkinson's voorbeeld; het werd populair gemaakt in de Berkeley Software Distribution-gemeenschap door de Deense softwareontwikkelaar Poul-Henning Kamp in 1999 en is sindsdien populair geworden binnen het vakgebied van softwareontwikkeling in het algemeen. Argument Een fietsenstalling Het concept werd voor het eerst gepresenteerd als een gevolgtrekking van zijn bredere "Parkinson's law" parodie op management. Hij dramatiseert deze "wet van trivialiteit" met het voorbeeld van de beraadslagingen van een commissie over een atoomreactor, in tegenstelling tot beraadslagingen over een fietsenstalling. Zoals hij het formuleerde: "De tijd die aan elk agendapunt wordt besteed, zal omgekeerd evenredig zijn met de som [van geld] die ermee gemoeid is." Een reactor is zo enorm duur en ingewikkeld dat een gemiddeld persoon het niet kan begrijpen (zie ambiguïteitsafkeer), dus men gaat ervan uit dat degenen die eraan werken het begrijpen. Iedereen kan echter een goedkope, eenvoudige fietsenstalling visualiseren, dus het plannen ervan kan leiden tot eindeloze discussies omdat iedereen betrokken wil zijn bij de uitvoering van zijn eigen voorstel en persoonlijke bijdrage wil demonstreren. Na een suggestie om iets nieuws voor de gemeenschap te bouwen, zoals een fietsenstalling, ontstaan er problemen wanneer iedereen betrokken ruzie maakt over de details. Dit is een metafoor die aangeeft dat het niet nodig is om over elk klein kenmerk te discussiëren alleen omdat men de kennis heeft om dat te doen. Sommige mensen hebben opgemerkt dat de hoeveelheid ruis die wordt gegenereerd door een verandering omgekeerd evenredig is met de complexiteit van de verandering. De wet van trivialiteit wordt ondersteund door gedragsonderzoek. Mensen besteden meer tijd aan kleine beslissingen dan nodig is, en minder tijd aan grote beslissingen dan nodig is. Een eenvoudige verklaring is dat tijdens het proces van het nemen van een beslissing, men moet beoordelen of er voldoende informatie is verzameld om de beslissing te nemen. Als mensen fouten maken over of ze genoeg informatie hebben, zullen ze te vroeg stoppen met grote beslissingen. De reden is dat grote beslissingen langdurig informatie verzamelen vereisen. Het laat meer tijd over om een fout te maken (en te stoppen) voordat er genoeg informatie is verzameld. Omgekeerd, voor kleine beslissingen, waar mensen vroeg moeten stoppen, kunnen ze te lang blijven nadenken door een vergissing. Gerelateerde principes en formuleringen Er zijn verschillende andere principes, bekend in specifieke probleemdomeinen, die een soortgelijk sentiment uitdrukken. Wadler's wet, genoemd naar computerwetenschapper Philip Wadler, is een principe dat stelt dat het grootste deel van de discussie over het ontwerp van programmeertalen zich richt op syntaxis (die voor de argumenten als opgelost wordt beschouwd),